Ουσιαστικά, η μόνη μέρα που μπορώ να σχολιάσω πλήρως είναι το Σάββατο, γιατί είναι και η μόνη που παρακολούθησα ολόκληρη. Παρόλο που το συγκεκριμένο φεστιβάλ πραγματοποιείται επί 5 συναπτά έτη, δεν είχε τύχει να παραβρεθώ ούτε μια φορά. Και φέτος μάλλον θα γινόταν το ίδιο, αν δεν εμφανιζόταν τη δεύτερη μέρα οι Dakrya από την Αθήνα, των οποίων ο μπασσίστας είναι φίλος. Οφείλω να παραδεχθώ ότι έσφαλα που δεν είχα δώσει σημασία στη διοργάνωση τα προηγούμενα χρόνια. Άψογη οργάνωση, τήρηση του προγράμματος, καλός χώρος και σκηνή, φοβερός ήχος και παγωμένη μπύρα. Σε όλα αυτά προσθέστε και το γεγονός ότι η είσοδος είναι δωρεάν, με αποτέλεσμα το θέατρο να γεμίσει όλες τις μέρες, και έχουμε μια διοργάνωση που θα έπρεπε να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους Δήμους της χώρας που θέλουν να προβληθούν και να προσελκύσουν επισκέπτες.
Στο ενδιαφέρον κομμάτι της βραδιάς, λοιπόν, δηλαδή τις μπάντες. Πρώτοι εμφανίστηκαν οι Abnormality, το μόνο τοπικό συγκρότημα της ημέρας. Εντάξει, δικαίωμα του καθενός να παίζει ό,τι γουστάρει και να περνάει όμορφα. Επίσης, σε όλες τις περιπτώσεις πρέπει να αναγνωρίζεται η προσπάθεια αλλά και οι δυσκολίες που συναντούν τέτοια σχήματα στην επαρχία. Το θέμα, όμως, είναι ότι τα παιδιά χρειάζονται πολύ δουλειά ακόμη. Πρόβες, πολλές πρόβες και νομίζω απαραίτητη θα ήταν μια νέα φωνή. Κατά τα άλλα είναι αρκετά μικροί και έχουν όλο το χρόνο να βελτιωθούν. Λογικά θα εμφανιστούν και του χρόνου, οπότε θα φανεί η εξέλιξή τους.
Ακολούθησαν οι Dakrya. Ήξερα ότι το ατμοσφαιρικό black/death που παρουσιάζουν δεν είναι ακριβώς το φόρτε μου, αλλά τουτοι εδώ με εξέπληξαν ευχάριστα. Αρκετά δουλεμμένες συνθέσεις τα δικά τους κομμάτια με ισορροπία ανάμεσα στα brutal και τα μελωδικά σημεία και τα πλήκτρα να δίνουν μια κολασμένη ατμόσφαιρα. Να προσθέσω ότι ερμήνευσαν μια πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή στο A Tout Le Monde (Megadeth). Σίγουρα θα προτιμούσα πιο πολλά brutal φωνητικά (λόγω εντελώς προσωπικού γούστου), αλλά πιστεύω ότι όσοι αρέσκονται στο συγκεκριμένο στυλ θα τους βρουν άκρως ενδιαφέροντες. Τελειώνοντας να αναφέρω και τις ωραίες γυναικείες παρουσίες της μπάντας στα πλήκτρα και στη φωνή, πράγμα ασυνήθιστο για μπάντα από το χώρο του metal (εντάξει, ίσως πιο συνηθισμένο στον ατμοσφαιρικό χώρο, αλλά αφού έκαναν εντύπωση στο κοινό πρέπει να το αναφέρω :Ρ ).
Για τους Γυμνά Καλώδια, δεν έχω να πω πολλά. Σίγουρα "το κατέχουν το τόπι" και το στήσιμό τους ήταν αρκετά επαγγελματικό, αλλά το ελληνόφωνο "ροκ" τύπου Δυτικές Συνοικίες που παρουσίασαν, δε με συγκινεί διόλου.
Headliners για την ημέρα οι Cube. Φάνηκαν πολύ καλοί από εκτελεστικής άποψης και ξεσήκωσαν ένα μέρος του κοινού, ίσως περισσότερους από τις προηγούμενες μπάντες. Αλλά, δεν ξέρω γιατί, αυτό το stoner μου κάθεται στο λαιμό. Το βρίσκω αφόρητα βαρετό μετά τα πρώτα 10 λεπτά, οπότε πέρασα το υπόλοιπο της βραδιάς σε κάποιο σημείο όπου η μουσική δεν ήταν τόσο ενοχλητική.
Η βραδιά έκλεισε όμορφα στο πάρτυ του διοργανωτή για τις μπάντες, σε τοπικό bar.
Την επόμενη πήγα μόνο και μόνο από περιέργεια για τους Locomondo, αλλά λόγω της ακύρωσης των Medoyssa, πρόλαβα ένα απολαυστικό show της Τζέην Σαμπανίκου σε τζαμμάρισμα με τους Cube σε μια προσπάθεια να καλυφθεί το χρονικό κενό. Oι Locomondo ήταν οι γνωστοί χαβαλετζήδες και φαντάζομαι αντάμειψαν το κοινό τους, που ήταν πολύ περισσότερο από τις υπόλοιπες μέρες (παρόλο που το θέατρο ήταν γεμάτο Παρασκευή και Σάββατο). Προσωπικά δεν ενθουσιάζομαι, ούτε όμως με αφήνει αδιάφορο η ευχάριστη ατμόσφαιρα που δημιουργούν.
Στα highlights της διοργάνωσης ήταν η παρουσία της Τζέην ως οικοδέσποινας, της οποίας η άνεση και η επικοινωνία με το κοινό ανέβασε όλο το φεστιβάλ. Ελπίζω να τη δούμε και του χρόνου. Επίσης, τα ανοίγματα της Έλενας Μαλάμου και τα τζαμμαρίσματα πριν τους Locomondo ήταν συμπαθητικά. Στα αρνητικά της διοργάνωσης, η ελλειπής εκπροσώπηση metal συγκροτημάτων. Μόνο δύο (Dakrya και Roxy Bitch) από τα συνολικά δώδεκα του φεστιβάλ είναι μάλλον λίγα, ειδικά όταν πρόκειται για ένα στυλ που "παράγει" ακόμη. Ίσως, μία από τις τρεις μέρες θα έπρεπε να αφιερωθεί αποκλειστηκά σε metal σχήματα. Τέλος, αμήχανο ήταν το σχετικά στατικό κοινό που παρακολουθούσε live σαν να βρίσκεται σε θεατρική παράσταση.
Περισσότερα... »
με το κλασσικό αλήτικο στυλάκι, ο φευγάτος angus και o πιο συμμαζεμένος malcolm, ακριβώς όπως τους έχουμε μάθει από παλιά. Ξέρω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις τα λόγια είναι φτώχεια, οπότε δε θα μακρυγορήσω. Μόνο κλείνοντας θα πω ότι οι AC/DC με τέτοιες εμφανίσεις διδάσκουν στους συναδέλφους τουs ότι πραγματικά "it's a long way to the top if you wanna rock'n'roll". Ο νοών νοείτω...
... Πολύ ωραίο το ομώνυμο και ένα ακόμη που τόνισαν ότι είναι καινούριο (μην περιμένετε τίτλο, δε φημίζομαι για τη μνήμη μου).
