Βαρέθηκα, κουράστηκα, τσατίστηκα, νευρίασα, πληγώθηκα, μάτωσα. Έσπασα το κεφάλι μου να καταλάβω την αιτία που συμβαίνουν όλα αυτά, στροφογύρισα γύρω απο τον εαυτό μου και κατάλαβα ότι κάθε μέρα τραβάω εγώ την σκανδάλη και κάθε μέρα είμαι εγω το θύμα του δικού μου όπλου. 45αρι ή καλάσνικοφ δεν έχει νόημα. Το νόημα είναι οτι εγώ φταίω που συνεχίζεται η σφαγή των φίλων, των παιδιών, των νέων, της νεότητας και του μέλλοντος μου.Η ίδια σκέψη ξανά και ξανά σαν ξυπνητήρι που έπεσε στο τσιμέντο και έσπασε σε 22 κομμάτια. Ποιός είναι το θύμα και ποιός ο θύτης. Ποιά η αιτία και ποιά η συνέπεια. Ποιό το αιτιατό και ποιό το αποτέλεσμα. Ποιά τα στοιχεία της εξίσωσης και ποιά η λύση. Και την ίδια στιγμή η σκηνή επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, η κουρτίνα πέφτει και ξανασηκώνεται.
Εσύ παρακολουθείς το θέατρο του παραλόγου όπου σε κάθε παράσταση ένας ηθοποιός σκοτώνεται απο έναν θεατή. Εσύ κάθε μέρα , ακριβώς στην ώρα σου, αγοράζεις το εισητήριο, περιμένεις στην ουρά πίσω απο το ταμείο και έχοντας φορέσει τα καλά σου, κάθεσαι σε τέτοια θέση ώστε να διαλέξουν εσένα. Γιατί σήμερα θέλεις εσύ να σκοτώσεις τον ηθοποιό. Αλλά ποτέ δεν διαλέγουν εσένα και πάντοτε βλέπεις τον θάνατο μπροστά στα μάτια σου, στην αρχή τρομοκρατημένος μετά ενθουσιασμένος κάθε φορά που συμβαίνει, αλλά και κάθε τόσο το συνιθίζεις.
Μετά απο πολλές παραστάσεις, μετά απο πολλά εισητήρια που έχεις κόψει, αναρωτιέσε αν είσαι ο τυχερός και σε καλέσουν να τραβήξεις την σκανδάλη, αν θα καταφέρεις να το κάνεις ή μήπως είναι καλύτερα έτσι όπως είναι τα πράγματα. Αποφασίζεις πως θέλεις απλά να βρίσκεσαι εδώ και να βλέπεις κάθε μέρα, την ίδια παράσταση με κάποιον θεατή έκπληξη να σκοτώνει έναν ακόμη ηθοποιό. Εσύ δεν θέλεις να το κάνεις και χαίρεσαι που το κάνει κάποιος άλλος για σένα. ΑΝ και πληγώνεσαι κάθε φορά, αν και σηκώνεσε απο την θέση σου την στιγμή που η σφαίρα φεύγει με ταχύτητα απο την κάννη του όπλου, εσύ χαίρεσαι και αναστενάζεις απο ανακουφιση που δεν ήσουν εσύ αυτός με το όπλο. Αυτό είναι που θέλεις τίποτα περισσότερο.
Είσαι στη μέση και είσαι ευτυχισμένος με την μοίρα σου. Είσαι αυτός που λειτουργεί το θέατρο, το ένα απο τα εκατομμύρια γρανάζια που κινούν την μηχανή. Είσαι ένας απο αυτούς που ευθύνεται και επαναλαμβάνεται αυτή η μανία, η τρέλα του σήμερα και έξω απο το θέατρο ο σωρός με τους νεκρούς υψώνεται ακόμη περισσότερο. Σε λίγο θα κρύψει και τον ήλιο και η παράσταση θα συνεχίζεται κάθε ώρα της ημέρας. Ναί αυτό είσαι ο θεατής. Ο άβουλος χρηματοδότης της παράστασης. Παρότι οι ηθοποιοί είναι γνωστοί σου και ο θεατής που σηκώνει το όπλο καθόταν δίπλα σου τον τελευταίο μήνα ξαφνικά είναι ξένοι για εσένα. Η μηχανή πρεσβεύει ότι εφόσον δεν είσαι θύτης και θύμα είσαι αθώος. Δεν κάνεις κάποια ενέργεια εσύ απλά παρακολουθείς. Όχι όμως. Δυο σειρές πίσω απο εσένα ένα ζευγάρι σηκώνεται και φεύγει. Μετά ακόμη ένας και σε λίγη ώρα περισσότεροι σηκώνονται απο τις θέσεις τους. Δεν είναι πολλοί αλλά κάνουν θόρυβο ενώ αποχωρούν. Εσύ τι θα κάνεις.
Επιτέλους όμως βγές έξω και γάμησε τα λεφτά που έδωσες. Μην σκέφτεσαι τίποτα. Κάνε κάτι που δεν προορίζεται απο την μοίρα. Γράψτα όλα στα παλιά σου τα παπούτσια και γίνει μια φορά διαφορετικός. Ούτε έτσι ούτε αλλιώς. Βγές γιατί το θέλεις και μην κάνεις τίποτα άλλο. Έστω για σήμερα απλά φύγε απο την παράνοια και περπάτησε στους δρόμους που σου άρεσε να κάνεις βόλτες μικρός.
Μην πατήσεις το πόδι σου ξανά εδώ και δές για μια τελευταία φορά απο έξω το κτίριο. Έτοιμο να καταρέυσει είναι και να θάψει απο κάτω του σκηνικά, θεατές, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, υπαλλήλους. Βγές έξω. Προλαβαίνεις ακόμη. Βγές έξω.
Ανάβω ένα τσιγάρο γιατί το επιτρέπω στον εαυτό μου και φτύνω το πρώτο κομμάτι σε μένα, σε αυτόύς, σε όλους όσους είναι στην δική μου θέση. Στη θέση που ξαφνικά ο κρότος του πιστολιού και του καλάσνικοφ παρότι έσκασε μακριά, η σφαίρα πέρασε ξυστά,περίπου μισό χιλιοστό δίπλα απο το πάνω αριστερό φρύδι..
Ο Χάρος μου είπε δυο τσιτάτα του τύπου “Ελά κοντά μου το Τέλος είναι εδώ” αλλα εγώ δεν τον πήρα χαμπάρι και για καλή μου τύχη είμαι πάλι εδω, ναι πάλι εδώ ρε γαμώτο. Στην ίδια φρίκη, στις ίδιες σκέψεις.
Συμπεραίνω ότι εχω πεθάνει γιατί η σφαίρα δεν με χτύπησε. Εχω πεθάνει γιατί δεν είμαι νεκρός. Περίεργο ακούγεται αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Είμαι ζωντανός και κινούμαι μεταξύ ζωντανών νεκρών. Σε μια νεκρή πόλη σε ένα νεκρό κόσμο, συμμετέχονται σε έναν πόλεμο που δεν ξέρεις ποιός πολεμάει ποιόν και για ποιό λόγο.
Εδώ είναι που πρέπει να κάτσουμε να σκεφτούμε για ποιό λόγο είμαστε εμείς οι ζώντες και για ποιό γαμημένο λόγο είναι νεκροί πάλι κάποιοι άλλοι.
Θύματα, μάρτυρες, μαριονέτες, θύτες, οργανοπαίχτες και θιασάρχες. Ποιοί οργανώνουν και ποιοί παίζουν δεν ξέρουμε ακόμη. Και όσο τυχαία να είναι η τύχη ο στιγμιαίος χρόνος δημιουργεί έυλογα ερωτήματα. Τι σχέση έχει η μοίρα με τον θάνατος ακόμη ενός νέου και τί είναι μοιραίο με την έννοια του αναπόφευτκού.
Γιατί αναπόφευκτο. Γιατί να μην είναι ελεγχόμενο, να μην είναι ανθρωπίνως δυνατό να αποφευχθεί. Γιατί σήμερα η μέρα να ξυπνά ματωμένη, όπως και η χθεσινή. Γιατί ο ήλιος να μην εμφανίζεται καθόλου και γιατι όλη την μέρα να βρέχει.
Γιατί κάθε μέρα να είναι πένθος και ποιος το οργανώνει όλο αυτό. Ας υπάρξει κάποιος που κάτι θα κάνει. Ας εμφανιστεί κάποιος που θα τραβήξει το μάυρο πέπλο.
Δεν έχει σταματήσει να βρέχει και περνάω απο την εκκλησία που σε λίγες ώρες θα γίνει η κηδεία. Σκοτεινή, πένθιμη με λίγα κεράκια σε ένα ξωκλήσι παρα δίπλα να φωτίζουν την νύχτα.
Ακόμη ένας νέος. Ακόμη ένας φίλος, ένα παιδί, μια σπίθα, μια λάμψη χάνεται. Χάνεται ακόμη ένας. Και μετά το απόλυτο σκοτάδι. Το σύμπαν σκοτεινιάζει. Πεθαίνει η νεότητα μας. Πεθαίνουν τα όνειρα μας. Πεθαίνουν όλα όσα στηρίζουμε και πιστεύουμε. Γιατί η γενιά μας να είναι η γενιά των νεκρών; Η γενιά των θυμάτων.
Νεκροί και πάλι νεκροί. Αψυχα σώματα. Και οι υπόλοιποι που μένουν πίσω κρεμασμένοι μισοπεθαμένοι απο τα αγκρίστρια του χειρότερου σκλαβοπάζαρου ψυχών.
Περιμένοντας όχι τον Χάρο αλλά την ώρα και ημέρα που έτσι ξαφνικά χωρίς αιτία θα πέσουμε απο το αγκρίστρι έχοντας ώς τελευταία εικόνα τον απένταντι μας.
Και αυτό γιατί ακόμη και την τελευταία στιγμή θέλουν ώς ένοχο του θανάτου μας να έχουμε κάποιον άλλο όμοιο μας. Όχι αυτούς που μας έφεραν εδώ. Δεν φανερώνουν ποτέ τα πρόσωπα τους.
Έχουμε γεμίσει τα νεκροταφεία μας με νέα παιδιά, με θύματα του χειρότερου αστικού πολέμου, ενός αόρατου εμφύλιου μιας πουτάνας κυβερνοεγκληματικότητας. Πούστηδες πολιτικοί και εγκληματίες επιχειρηματίες πουλάνε όπλα, ναρκωτικά και τώρα συνειδήσεις ανάλογως συμφερόντων και προσωπικών ορέξεων. Σας φτύνω κατάμουτρα γιατί λέρωσα το στόμα μου και συνεχίζω.
Τώρα τι κάνουμε; Τι θα γίνει τώρα; Ώς πότε θα κλαίμε και δεν θα δακρύζουμε; Πόσο νομίζετε οτι μπορούμε να κρατήσουμε τα δάκρυα μας. Οχι την οργή μας, όχι το μίσος μας προς ότι υπάρχει και δεν υπάρχει σε αυτόν τον τόπο, αλλά τα δάκρυα μας.
Ελπίζετε για περισσότερα αντίποινα, για περισσότερο μίσος και εκδίκηση για να διατηρήσουμε τον δικό σας πόλεμο, την δική σας νόμιμη μπίζνα του καλού και κακού. Ναί σίγουρα τώρα σας έφτιαξα έτσι. Αυτό δεν θέλετε; Αυτό δεν ελπίζετε πότε θα βγούμε με τα κουμπούρια έξω;
Απλα βουλέστο το για λίγο και ακούστε πώς θα γίνει η φάση.
Η φάση έχει ώς εξής. Εμείς δεν θα βρίσουμε, δεν θα τα σπάσουμε , δεν θα γκρεμίσουμε ότι υπάρχει και δεν υπάρχει σε αυτό τον τόπο, κάτι το οποίο για εμάς είναι το ποιο έυκολο.
Δεν θα τραβήξουμε όλα τα φράγκα σας απο τράπεζες και καταθετικούς λογαριασμους ούτε θα μπόύμε σε συστήματα ακυρώνοντας συμβόλαια και βγάζοντας στη φόρα όλα τα απλυτα σας γιατί και να βγούν ντροπή δεν έχετε.
Ούτε ποτέ θα αποκαλύψουμε τη δράση σας στο ίντερνετ, ούτε τα kinky προφίλ σας, ούτε ποτέ θα χρησιμοποιήσουμε τις γνώσεις και όλο τον κόσμο που είναι με το μέρος μας για να σας πετάξουμε μια και έξω απο θαλάσσης ή απο αέρος απο την χώρα αυτή.
Το μόνο που θα κάνουμε είναι αύριο να δακρυσουμε για τελευταία φορά και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι στρατιωτάκια στο δικό σας σκάκι. Να ανοίξουμε τα μάτια μας και να κοιτάξουμε τους γύρω μας. Όλοι μαζί κανείς μόνος του. Κανείς δεν φταίει, κανείς δεν ξεκίνησε αυτή την μάχη απο εμάς. Πρέπει να καταλάβουμε ότι την πρώτη πέτρα την ρίξατε εσείς.
Τα στρατιωτάκια γίνονται απο σήμερα βασιλιάδες και βασίλισσες και να ξέρετε ότι η παρτίδα αυτή μόλις τελείωσε. Μην το δοκιμάσετε να παίξετε μαζί μας πάλι. Δεν είναι ότι θα χάσετε αλλά δεν πρόκειται να δεχτούμε άλλο ένα παιχνίδι. Είστε εκτός και δεν γουστάρουμε άλλη αναμονή στην ζωή. Δεν χαριζόμαστε σε κανέναν.
Ανάβουμε τα τελευταία κεριά για αυτή την γενιά και δεν θα ανεχτούμε περισσότερα θύματα. Αυτό είναι το τέλος μιας κακής εποχής. Τώρα έρχετε η δική μας.
Περισσότερα... »
